Se lembrar fose esquecer é, en esencia, un convite a nos deter, a mirar con calma e a deixarnos habitar pola memoria, a ausencia, e tamén o anhelo. A obra de Irene González recórdanos que a arte non sempre é altofalante: en ocasións fala con murmurios, silencios, anacos que se completan coa nosa propia experiencia.